روش های درمان ناخنک چشم

دکتر علیرضا واحدی
دکتر علیرضا واحدی

۱ شهریور ۱۳۹۴

اگر علائم و نشانه های ناخنک چشم را در خود مشاهده کردید ، بهتر است سریعا به یک چشم پزشک مراجعه کنید. چشم پزشک می تواند به وسیله ی میکروسکوپی که آن را slit lamp می نامند ، بخش جلویی چشم شما را به دقت مورد معاینه قرار دهد. این میکروسکوپ به پزشک این توانایی را می دهد که بخش جلوی چشم را با بزرگنمایی و دقت بالایی معاینه کند.اگر به پزشک بعد از انجام این معاینه به بررسی های بیشتری نیاز داشته باشد ممکن است آزمایش های زیر را نیز بر روی شما انجام دهد :

  • تست دقت دید ، که در این تست پزشک از شما خواهد خواست حروف موجود بر روی یک صفحه را بخوانید.
  • بررسی قوس موجود بر روی قرنیه و شکل آن
  • بررسی تصویری ناخنک برای پیگیری روند رشد آن

معمولا اگر علائم موجود برای ناخنک چشم ، علائم معمولی باشند این مشکل نیازی به درمان نخواهد داشت. اما اگر رشد بافت مربوط به ناخنک زیاد شده و یا دچار التهاب و قرمزی شود روش های درمانی وجود دارند که  می توان از آن ها  برای بهبود شرایط بیمار استفاده کرد. از جمله این روش های درمانی می توان به موارد زیر اشاره نمود :

  • قطره ها و یا پماد های مخصوص چرب کردن چشم
  • استفاده ی موقتی از قطره های چشم مخصوص تنگ کردن عروق مانند Napchon
  • استفاده ی کوتاه مدت از قطره های استروئیدی چشم مانند FML یا Lotemax

اما اگر روش های درمانی معمول ذکر شده در بالا تاثیری در بهبود شرایط بیمار نداشته و بافت ناخنک با ادامه ی رشد خود در دید بیمار اختلال ایجاد کند ، باید این بافت را با استفاده از جراحی برداشت. جراحی مورد استفاده برای برداشتن بافت ناخنک یک جراحی بسیار ساده بوده که به صورت سرپایی انجام خواهد شد.

به علاوه اگر بافت ناخنک بزرگ باشد و تاثیر منفی در زیبایی چشمان بیمار ایجاد کرده باشد ، حتی اگر مشکلی برای دید ایجاد نکند نیز بهتر است آن را با جراحی برداشت.

البته نباید از نظر دور داشت که این جراحی نیز مانند تمامی جراحی های دیگر ریسک هایی به همراه دارد به علاوه در مواردی بعد از برداشتن بافت ناخنک ، این بافت با شدت بیشتری برگشت خواهد نمود به همین دلیل انجام این جراحی فقط در شرایط زیر به بیمار پیشنهاد می شود :

  • درمان های معمولی در بهبود شرایط وی بی اثر باشند.
  • دید بیمار دچار اختلال شده باشد.
  • زیبایی چشمان بیمار به شدت تغییر کرده باشد به گونه ای که اطرافیان حاضر به نگاه کردن به چشمان وی نباشند.

تکنیک های متفاوت جراحی برای برداشتن ناخنک وجود دارند ، اما معمولا از روشی استفاده می شود که بافت ملتحمه ی چشم خود بیمار برای پر کردن محل خالی پس از برداشتن ناخنک مورد استفاده قرار می گیرد. در این روش ابتدا ناخنک برداشته شده و سپس بخش کوچکی از بافت ملتحمه جای آن را پر خواهد کرد.

انجام این جراحی چیزی در حدود ۳۰ تا ۴۵ دقیقه زمان نیاز خواهد داشت و بهتر است بیمار ۱  یا ۲ روز بعد از عمل از محافظ چشم استفاده کند. با گذشت چند روز بیمار می تواند به فعالیت های روزانه ی خود باز گردد اما بهتر است تا چندین روز از انجام فعالیت هایی مانند شنا کردن و یا مالیدن چشم ها خودداری شود.

معمولا برای چندین ماه بعد از عمل برای بیمار قطره های استروئیدی چشمی تجویز خواهد شد تا جلوی ایجاد التهاب را گرفته و هم چنین از بازگشت مجدد ناخنک جلوگیری شود.

شایع ترین مشکل بعد از انجام این عمل بازگشت مجدد بافت ناخنک می باشد. در تکنیک های قدیمی این جراحی شانس بازگشت بافت ناخنک چیزی در حدود ۵۰% بوده است. اما در تکنیک های جدید امروزی که از بافت خود ملتحمه ی چشم بیمار برای پر کردن جای ناخنک برداشته شده استفاده می شود ، ریسک بازگشت ناخنک به چیزی در حدود ۵ تا ۱۰ درصد کاهش یافته است.

البته در برخی موارد نادر مشکلات دیگری مانند زخم شدن بافت قرنیه و یا ایجاد آستیگمات بعد از برداشتن ناخنک وجود دارد که اگر جراح متخصص و خوبی را انتخاب کنید ریسک به وجود امدن این مشکلات بسیار اندک خواهد بود. همچنین بهتر است بیمار برای ۱ سال بعد از عمل به طور دوره ای تحت نظر پزشک باشد تا از بازگشت ناخنک جلوگیری شود. لازم به ذکر است اکثر موارد بازگشت ناخنک در ۱۲ ماه اولیه ی بعد از عمل به وجود می آیند .

مقاله “روش های درمان ناخنک چشم” توسط دکتر علیرضا واحدی و با الهام از مقاله Pterygium (surfer’s sys) and Pinguecula از وب سایت Webmd و مقاله Pterygium از وب سایت healthline نوشته شده است.